Thursday, March 29, 2018

ස්ටීව්... වරදක් කළත් නුඹ අවංකයෙකි



මිනිසුන් අතින් වැරදි සිදුවෙයි. සමහර ඒවා හිතා මතා සැළසුම් සහගතව කරන වැරදි ය. එහෙත් කළ වරදින් පසු එහි බරපතළකම තේරුම් ගෙන සමාජය ඉදිරියට පැමිණ ”මම වරදක් කළෙමි. එහි බරපතළ බව මට දැන් වැටහෙයි. මට සමාව දෙන්න” යයි කියන්නට තරම් ආත්මශක්තියක් ඇති මිනිසුන්ට මම ගරු කරමි.

ස්ටීව් ස්මිත් නම් වන අති දක්ෂ පිතිකරුවාට මගේ කැමැත්ත හිමිවන්නේ එනිසා ය.

___________________________________

වීඩියෝව මෙතැනින් බලන්න

තරුණ ක‍්‍රීඩකයනි.. වැරදි තීරණයක් ගන්නටයන්නේ නම් ඔබේ දෙමාපියන් ගැන පළමුව සිතන්න..
___________________________________

අපේ රටේ නම් මෙවැන්නක් සිදුවන්නට ඇති ඉඩ කඩ බොහෝ අඩුය. අති නිහීන වැරදි කලවුන් කිසිදු වරදක් නොකළවුන්සේ සමාජය හමුවේ සිනාසෙමින් කතා කරන ආකාරය දකින විට ඇතිවන අපුල අතිමහත් ය.. උන්ගේ වරද වසන්නට කළ හැකි සැම දේම කරන මාධ්‍ය පමණක් නොව උන්ගේ වැරදි නොදැක්කා සේ උන්ට සුදුහුණු ගාමින් උන් පසුපස යන මිනිසුන්ද අපේ රටට ආවේනික ය. ඒ අපේ අවාසනාව ය.


ඔසියන් ක‍්‍රීඩාවේදී පසුබසින්නට කැමති ජාතියක් නොවේ. උන් තරගකාරීය. ප‍්‍රවේගවත්ය. දිනන්නටම කැමැත්තෝ ය. ක‍්‍රිකට් බෝලය පලූදුකරන්නේ ඒ කැමැත්තටය. එහෙත් මේ මිනිස්සු නරක මිනිස්සු නොවෙති. උන් සමාජය හමුවට පැමිණ වරද පිළිගෙන කඳුළු සළන්නේ එනිසා ය. මිනිසුන්ට බොරුවට සිනාසිය හැකිය. බොරුවට හඬන්නට නොහැකි ය.


නරක මිනිසුන් වන්නේ දහසකුත් එකක් වැරදි කර ඒ කිසිවක් නොකළා සේ සමාජය හමුවේ සිනාසෙමින් සිටින දූෂිතයන් ය. 


සමාව ඉල්ලන්නට ස්ටීව් ස්මිත් සමාජය හමුවට කැඳවාගෙන ආ ඒ පියාටත් මම ගරු කරමි. දරුවන්ගේ වැරදි වසන්නට කළ හැකි සැම දෙයක්ම කරන අපේ රටේ විවිධාකාර මට්ටමේ තාත්තලාට ඔහු ආදර්ශයකි.


ස්ටීව් ස්මිත් ලොව අංක එකේ පිතිකරුවා ය. එක වරදක් වෙනුවෙන් ඒ දක්ෂයා විනාශවෙනවා දකින්නට මම අකැමැත්තෙමි. ඔහුට නැවත ක‍්‍රිකට් පිටියේ තැනක් ලැබේ නම් ඒ දවස දකින්නට මම කැමැත්තෙමි.


කළ වරද අවංකව පිළිගන්නන්ට සමාව දෙන්නට මම දෙවරක් නොසිතන්නෙමි.

Wednesday, March 28, 2018

ජීවිතය වෙනස් කළ අයියාගේ ප‍්‍රශ්නය

මම යමක් තේරෙන කාලයේ සිටම අඳුරට බිය දරුවකු වීමි.  අවතාර හොල්මන් ආදී  දේ අඳුරේදී මගේ සිතට එයි. වෙනෙකක් තබා ඒ කාලයේ රාත‍්‍රියට අපේ ගෙදර කාමරයකටවත් තනිවම යන්නට මම පසුබට වුයෙමි. අයියලා මා කාමරයකට ගිය පසු දොර වසා මා පණ බයේ බෙරිහන් දෙමින් හඬන අයුරු බලා විනෝද වන්නටද පුරුදුව සිටියහ.


මම කිසිම මළ ගෙදරක නොගියෙමි.


බොරැල්ලේ ලිඩෝ සිනමා හලේදී පවුලේ අයත් සමග මධුමතී හින්දි චිත‍්‍රපටය නැරඹීමෙන් පසු මගේ භීතිය තවත් වැඩිවූ බවද මතකයට එයි.


මේ කියන කාලයේ අපේ පළාතට විදුලිය ලැබී නොතිබුනි. ආලින්දයේ එල්ලූ පෙට්‍රොමැක්ස් ලාම්පුවත් කෑම මේසය මත තැබූ ඇලඩින් ලාම්පුවත් නිවස ආලෝකමත් කළ ප‍්‍රභව විය. කාමරවල වැඩක් කරනවා නම් කුප්පි ලාම්පු වලින් ආලෝකය ලබාගන්නට සිදුවිය.


පන්තියෙන් පන්තිය ඉහළට යනවිට ජීවවිද්‍යා අංශය හෝ ගණිත අංශය හෝ තෝරාගන්නට කාලයක් එළැඹ තිබුණි. මගේ එකම තෝරාගැනීම වූයේ ජීව විද්‍යා අංශයයි. දොස්තර කෙනෙක් වන්නට ආශාවක් තිබූ නිසා නොවේ. චිත‍්‍ර අඳින්නට තිබූ ආසාව නිසා ය.



අපේ වැඩිහිටි සොහොයුරන් සොහොයුරියන් ලොකු පොත් වල ඇමීබාගේ සිට මිනිස් ශරීරයේ විවිධ අවයව පද්ධති දක්වා රූප අඳිනු දකින මගේ සිතද ඒවාට ඇදී ගියේ ය. මට අවශ්‍ය වූයේ ඒවා අඳින්නට ය. අන් අයට වඩා වැඩි හොඳට ඒවා අඳින්නට මට හැකි බව පුංචි මගේ සිත කීවේ ය. ඒ නිසා ජීව විද්‍යාව තෝරාගන්නට මම සිතුවෙමි.


අපේ අයියා කවදත් ගණිතයට සූරයකු විය. ඔහු යමින් සිටියේ ඉංජිනේරුවකු වන්නටය. ඒ ගමන බොහෝ පැහැදිලි ගමනක් විය.


එක්තරා දවසක මගේ තේරීම පිලිබඳ කතාවක් ඇදී ආවේ ය.


”ජීව විද්‍යාව කරපුවහම දොස්තරකෙනෙක් වෙන්න පුලූවන්”


අපේ අයියා සිනාසුණේ ය. ඇසුවේ එකම එක ප‍්‍රශ්නයකි.


”දොස්තර කෙනෙක් වෙලා රෑ දොළහට ඉස්පිරිතාලෙ මිනීකාමරේ ළඟින් යන්න වුණොත් මොකද කරන්නෙ?”


මම ගණිත අංශයට ගොස් ඉංජිනේරුවෙක් වීමි.

Monday, March 26, 2018

ජීවිතය වෙනස් කළ ප‍්‍රශ්න 2

හිතා මතා නොකළත් ජීවිතේ සමහර දේ සිදුවී ඇත්තේ යම්කිසි සැළසුමකටමය. ජීවිතය වෙනස් කළ අයියාගේ ප‍්‍රශ්නයත් එහෙම එකකි. ඒ ගැන කියන්නට පෙර තවත් බොහෝ වැල් වටාරම් කියන්නට සිදුවෙයි. කමත්වා. මේ කියන හැම දෙයක්ම මගේ කතාවට අදාල ය.


මම කුඩාකාලයේ සිටම අඳින්නට කැමැත්තක් සහ යම් දක්ෂතාවක් තිබූ දරුවකු වීමි. අපේ මාමා වූ නැසීගිය චිත‍්‍රශිල්පි ස්ටීවන් ගුණතිලක ගෙන් චිත‍්‍රශිල්පයේ ”අ”යන්නද ඉගෙන ගත්තෙමි. අඳින්නට තිබූ ආසාව නිසා ටික කාලයක් මිහිර පත්තරේට පැංචා නමින් කාටුන් එකක්ද ඇන්දෙමි.


ජීවිත කාලයටම හිතේ කොණක පුංචි වේදනාවක් ඇති කරමින් තිබෙන ඉතා කුඩා සිදුවීමක්ද මේ ඇඳීමේ කතාවට සම්බන්ධව තිබේ. වට වංගුවේ යන ගමන් එයද ලියන්නෙමි.


හතරේ පන්තියේ සිටියදී මා ඉගෙන ගනිමින් සිටියේ තලපත්පිටියේ් ඉස්කෝලේ හෙවත් කො/ද උඩහමුල්ල බෞද්ධ කණිටු විදුහලේ ය. අපේ පන්තිය තිබුණේ ප‍්‍රධාන ශාලාවේ වේදිකාව මත ය.


(ඒ කාලයේ මේ වේදිකාව මත ලියතඹරා නමින් වේදිකා නාට්‍යයක් පෙන්වූ අයුරුත් මතකය. ශාලාව දෙපැත්තේ කොට බිත්තිවලට උඩින් පොල් අතු බැඳ ශාලාව කලූවර කර පෙන්වූ ඒ නාට්‍යයේ ප‍්‍රධාන චරිතය රඟපෑවේ අපට වඩා පන්තියක් ඉහළින් සිටි රෝයි ජයවර්ධන ය. ඩොමී ජයවර්ධනගේ පොඩි පුතා ය. මාධ්‍යවේදිනී බුද්ධිනී ජයවර්ධනගේ තාත්තා වූ රංග ශිල්පි සහ ගායක නිහාල් ජයවර්ධනගේ මල්ලී ය. ”රොණට ඇදෙන සමණලියක” ගීය ගයන්නේ නිහාල් ජයවර්ධන ය. ටයිටස් තොටවත්ත සූරීන්ගේ "තෙවත" නම් වූ කෙටි චිත‍්‍රපට තුනක එකතුවේ ආ "අහල පහල" කෙටි චිත‍්‍රපටයේ නිහාල් රඟපෑවේ ය.

අපේ පාසලේ නාට්‍යයේ පෝස්ටර් ගසා තිබුණේ ”පුංචි ඩොමී රඟන ලියතඹරා” කියා ය. අද මේ අයිය මලෝ දෙදෙනාම අප අතර නැති එක ගැන කණගාටු ය)


පාසලේ ප‍්‍රධාන ශාලාවේ වේදිකාව මත වූ හතරේ පන්තියේදී මට හොඳ යහලූවෙක් සිටියේ ය. ඔහුගේ නම මිල්රෝයි විය. අද කොහේ සිටිනවාදැයි නොදන්නෙමි. පන්තියේ කොට බිත්තියෙන් පැනගොස් අල්ලපුවත්තේ ආච්චිගෙන් පොල් රොටි සහ ලූනුමිරිස් ගෙනැවිත් මට දුන්නේ මිල්රෝයි ය. ජීවිතේටම කෑ රසම පොල් රොටි ඒ පොල් රොටි ය.


එක් දිනක් සෞඛ්‍යය පාඩම උගන්වන්නට ආ තරුණ ගුරුවරිය පන්තිය සිසාරා බැල්මක් හෙළා ප‍්‍රශ්නයක් ඇසුවා ය.

”කාටද පන්තියේ හොඳටම අඳින්න පුලූවන්?”

”ජගත්ට ජගත්ට..” කොල්ලෝ කෑගැසුව හ.

”කමලාට කමලාට..” කෙල්ලෝ කෑගැසුවහ.


කොල්ලන්ගේ කෑ ගැසීම යටපත් කරන්නට කෙල්ලන්ගේ කටහඬට නොහැකිය. ගුරුතුමිය මා පන්තිය ඉදිරියට කැඳවා අච්චු පොතක් අතට දී එහි තිබූ ආහාර ජීර්ණ පද්ධතිය කලූලෑල්ලේ අඳින්නැයි කීවා ය. කොල්ලෝ ජය ගෝසා නැගූහ. එහෙත් මට සතුටක් ඇතිවූයේ නැත. මා කලූලෑල්ලේ නිවැරදිව රූපය ඇන්ද නමුත් එදා සිට අද දක්වා සිතේ කොණක පැළපදියම්ව තිබෙන සියුම් වේදනාවක්ද මගේ සිතේ විය.


කමලා අපේ ගමේ ඉතාම දුප්පත් පවුලක කෙල්ලක වූවා ය. දණහිසටත් පහළට දික්වුණ අවපැහැගත් සුදු ගවුමක් ඇඳ රබර් සෙරෙප්පු දෙකක් පැළඳගෙන පාසල් ආ මේ අහිංසක කෙල්ල මට තවම මතකය. ඔබට මා විහිලූවක් සේ පෙනෙනු හැෙඟනු ඇත. එහෙත් මේ දුප්පත් කෙල්ලට සිය දස්කම පෙන්වන්නට ලැබුණ එකම අවස්ථාව ඩැහැගත්තාය යන හැඟීම අදටත් මට සියුම් වේදනාවක් ඇති කරයි.



අයියාගේ ප‍්‍රශ්නයට එන්නට මට තවත් දවසක් ලියන්නට සිදුවෙයි.

Saturday, March 24, 2018

ජීවිතය වෙනස් කළ ප‍්‍රශ්න

සමහර විටෙක ඉතා කුඩා සරළ ප‍්‍රශ්න වලට ජීවිතය වෙනස් කරන්නට හැකියාව තිබේ. ජීවිත දෙස ආපසු හැරී බලන විට එවැනි අවස්ථා කීපයක්ම සිහියට නැගෙයි. එයින් වඩාත්ම මගේ සිත් ගත් ප‍්‍රශ්නය ඇසුවේ අපේ අයියා ය.


කවදත් අපේ අයියා පවුලේ බුද්ධිමතා විය. ඒ නිසා අයියා කියන කියන දේ දේව වාක්‍ය මෙන් ඇදහීමට අපි පුරුදුව සිටියෙමු. අයියා පවා ඒ බව දැන නොසිටියත් ඒවා සිදුවුණේ එහෙම ය.


අපි කුඩා කළ නාන්නට ගියේ වත්ත පහළ  ඕවිටේ පිහිටි නාන ලිඳට ය. දවසක් නාන අතරේදී අයියා අපූරු තියරියක් ඉදිරිපත් කළේ ය.


”සබන් ගාලා ගොඩක් නෑවම සබන් වළ සුවඳ ඇෙඟන් යනවා”

කතාව ඇත්ත ය. එදා සිට අපි ඒ තියරිය අනුගමනය කළෙමු. සබන් ගාන්නට පෙර බාල්දි 20ක්ද සබන් ගෑවාට පසුව බාල්දි 10ක්ද නෑමෙන් අපේ ස්නානය සම්පූර්ණ කරන්නට අපි පුරුදු වූයෙමු.


ප‍්‍රශ්නය මතුවුණේ අපේ පන්තියේ සෞඛ්‍යය පාඩමේදී ය. එවකට මා සිටියේ කෝට්ටේ ආනන්ද ශාස්ත‍්‍රාලයේ 8ඒ පන්තියේ ය. අපට සෞඛ්‍යය උගන්වන්නට ආවේ ටිකක් වයසක ගුරුවරයෙකි. මට දැන් නම මතක නැත.


හොඳ සෞඛ්‍යසම්පන්න පුරුදු ගැන උගන්වමින් සිටි අපේ ගුරුතුමා සබන් ගෑම ගැන ද කතා කරන්නට පටන් ගත්තේ ය.


”ළමයි සබන් ගෑවාම අපේ සමේ තියෙන තෙල් කුණු ඉවත් වෙලා යනවා.. ඒ නිසා නානකොට සබන් ගාන්න  ඕනෙ.. කියන්න බලන්න අපි වැඩියෙන් නාන්න  ඕනෙ සබන් ගාන්න ඉස්සෙල්ලද ගෑවට පස්සෙද කියලා” එය නම් මටම ගැළපෙන ප‍්‍රශ්නයකි. මේ වන විටත් අපේ අයියාගෙන් ඒ ප‍්‍රශ්නයට පිළිතුර මම ඉගෙන ගෙන සිටියෙමි.


”සබන් ගාන්න ඉස්සෙල්ලා” මම පැනලා උත්තරය දුන්නෙමි. පන්තියේ හැමදාම පළමුවැනියා වුණත් කුලෑටි ශිෂ්‍යයකු වූ මට ඒ ධෛර්යය ලැබුණේ අයියාගේ දැනුම කෙරෙහි මගේ සිතේ තිබූ බලවත් විශ්වාසය නිසාම ය.


ගුරුතුමා නළල වකුටු කොටගෙන මා දෙස බැලූවේ ය.

”ඒ මොකද අයිසෙ..?” ඔහු ඇසුවේ ය.


”සබන් ගෑවට පස්සෙ ගොඩක් නෑවම සබන්  සුවඳ නැතිවෙන නිසා” මම කීවෙමි.


ගුරුතුමාට අසූහාරදාහට  කේන්ති  ගියේ ය. එකත් එකටම ඔහු සිතන්නට ඇත්තේ ඔහුගේ වැදගත් ප‍්‍රශ්නය මම අවඥාවට ලක්කළා කියා ය.


”සබන් සුවඳ තියේවි සබන් සැරට ඇඟ කසලා හොරි හැදුනාම” ඔහු කෝපයෙන් කීවේ ය. පන්තියේ කොල්ලෝ සිනාසුණ හ.


ඒ වුණාට තවමත් මා සිතන්නේ අපේ අයියා හරිි ය කියා ය.


මා කියන්නට ආවේ ඒ කතාව නොවේ. මගේ ජීවිතය වෙනස් කළ අයියා ගේ ප‍්‍රශ්නය ගැන ය. ඒ කතාව එන්නේ මෙයට පසුව ය.

Thursday, February 15, 2018

අධ්‍යාපනය ගැන යමක්

මෙයට වසර තුන හතරකට පෙර සිය ප‍්‍රථම උපාධිය හමාර කළ ඥාති නැගනියක මට සිටියි. රැකියා වෙළඳපොලට නොගැළපෙන ඇගේ උපාධිය අතේ තබාගෙන ඇය ආණ්ඩුවෙන් රැකියාවක් ලබාදෙන තෙක් බලා සිටියි. ගුරු පත්වීම් සඳහා වෙහෙසෙයි. දේශපාලකයන් පස්සේ යයි. රැකියාවක් නොලැබෙන විට දේශපාලකයන්ට පලූ පැලෙන්නට බනියි. ”උපාධිධාරීන්ට රැකියා දියව්”කියා පෙළපාලි යන්නට ඇය සූදානම් ය.


”මේ නාස්තිවන කාලයෙන් ප‍්‍රයෝජන අරගෙන තව ටිකක් ඉගෙන ගත්තනම් නරකද? තව ඉගෙනගන්න කොයි තරම් අවස්ථා තියෙනවද? චාටඞ් එකවුන්ටන්සි කරන්න කැමති නැද්ද?” මගේ යෝජනාව ඇගේ සිතේ කෝපයක් ඇති කරයි. ඇයට උපාධියක් ඇත. ඒ ඇති ය. විශ්ව විද්‍යාලයේ ඊනියා වාමාංශික දේශපාලනය ඇයට උගන්වා ඇත්තේ උපාධිධාරියකු නම් ආණ්ඩුවෙන් රස්සාවක් දිය යුතුය කියාය. ඒ නිසා ලබාගෙන ඇති උපාධිය හොඳටම ඇති ය. තව දුරටත් මහන්සිවන්නට අවශ්‍ය නැත. රස්සාවක් නොලැබෙන්නේ ආණ්ඩුවේ වරද නිසා ය.


මගේ දියනිය ඇගේ ප‍්‍රථම උපාධිය අවසන් කළේ මෙයට වසර පහකට පමණ පෙරදී ය. තමා උගත් අංශයෙන් ඇය පුද්ගලික ආයතනයක රැකියාවට ගියා ය. (ඔස්ටේ‍්‍රලියා රජය උපාධිධාරීන්ට රස්සා දෙන ජොබ් ඒජන්සියක් නොවේ) ඒ අතර පශ්චාත් උපාධි ඩිප්ලෝමාවක්ද සම්පූර්ණ කළා ය.


”මට ලෝ කරන්න  ඕනෙ” වසර කීපයකට පෙර දිනෙක ඈ මට කීවා ය.

”කරන්න.. මට පුලූවන් විදිහට උදව් කරන්නම්” මම කීවෙමි.


ඈ රැකියාවෙන් ඉවත් වී නැවත විශ්ව විද්‍යාලයකට ඇතුල් වූවා ය. පසුගිය සතියේ ඈ නීති උපාධිය හමාර කළාය.

තව මාස කීපයකින් ඇය නීතිඥවරියක ලෙස දිව්රුම් දෙනු ඇත. ඉන්පසු අදාල ක්ෂෙත‍්‍රයේ රැකියාවක් සොයා ගත යුතුය. විවිධ සුදුසුකම් රැසක් ඇති ඇයට එය අපහසු නොවනු ඇත.


2000 වසරේදී මා මගේ විද්‍යාපති උපාධිය (Masters) හමාර කළ පසු මින් ඉදිරියට ඉගෙනගන්නේ නැතැයි තීරණය කළෙමි. ආචාර්ය උපාධියක් වැනි ආභරණයක් වෙනුවෙන් ජීවිතය කැප කරන්නට මගේ කැමැත්තක් නැති බැවිනි.  එහෙත් වසර කීපයකට පසු රැකියාව වෙනස් කරන්නට මට අවශ්‍ය විය. මම ඩිප්ලෝමාවක් සඳහා නැවත විශ්ව විද්‍යාලයකට ඇතුල්වූයෙමි. එය හමාර කර ඒ අංශයෙන් රැකියාවකට ගිය පසු දැන් ඉගෙනගත්තා ඇතැයි නැවත සිතුවෙමි. වසර පහක් රැකියාව කළෙමි. මේ රැකියාවේ ස්ථාවරත්වයක් ලබා ගන්නට නම් මේ ක්ෂෙත‍්‍රයේ උපාධියක් ලබාගත යුතු බව මට දැන් වැටහෙයි. දිග කල්පනාවකින් පසු නැවත උපාධියක් සඳහා විශ්ව විද්‍යාලයකට ඇතුල් වූයෙමි. එළැඹෙන සඳුදා සිට මම ඒ උපාධිය වෙනුවෙන් ඉගෙන ගන්නට නැවත විශ්ව විද්‍යාලයට යමි.


භාෂා උපාධියක් අතැතිව වසර හතර පහක් තිස්සේ ආණ්ඩුවෙන් රස්සාවක් දෙනතෙක් බලා සිටිනා මගේ නැගනිය මට සිහිවෙයි. ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාල වල උගන්නා තරුණ තරුණියන්ගේ මානසිකත්වය මට නොවැටහෙයි. උන්ගේ සිත්වලට විෂබීජ ඇතුල් කර උන් දක්කාගෙන යන දේශපාලන බලවේග කෙරෙහි මට ඇත්තේ කෝපයකි. උන් මේ විනාශ කරමින් සිටින්නේ ජාතියක ජීවනාලිය වන් උගත් තරුණ පරපුරේ මනස ය.


රිසි ලෙස අධ්‍යාපනය ලබන්නට අවසර ඇති මා ජීවත් වන මේ පරිසරට මා ණයගැතිය. අධ්‍යාපනය ලැබීමට ඇති අයිතියට එරෙහිව පෙළපාලි යන පටු අදහස් ඇති මිනිසුන් මේ රටේ නැති වීම කොයි තරම් දෙයක්ද?   

Thursday, January 18, 2018

රාවය, පද්ම තටාකය, රත්න ශ‍්‍රී සහ මම

මේ සටහනේ නිමිත්තත් මේ පින්තූරයත් උපුටාගන්නෙ අප හිතවත් තිඹිරියාගම බණ්ඩාරගෙ ෆේස්බුක් පිටුවෙන්.


මම ඔස්ටේ‍්‍රලියාවට සංක‍්‍රමණය වුණේ 1997 දි. (කරමින් හිටිය තෘප්තිමත් රස්සාවත් ගතකළ සැපවත් ජීවිතයත් දේපළත් අතැර දා විදෙස් රටකට සංක‍්‍රමණයවන්නට හේතු වූ පරිසරය ගැන මං ලියන්න අදහස් කරන්නෙ නෑ)


මං ගොඩබැස්සෙ ඔස්ටේ‍්‍රලියාවෙ ටැස්මේනිසා ප‍්‍රාන්තයේ ලොන්සෙස්ටන් නුවරට. ටැස්මේනියාව ලංකාව තරම් විශාල දූපතක්. ඒ කාලෙ හිටියෙ ලක්ෂ 5 ක පමණ ජනගහනයක්. රැකියා අවස්ථාත් නැහැ. හරිම පාලූයි. මං මාස තුනකට පස්සෙ වික්ටෝරියාවට ආවා.


ඔස්ටේ‍්‍රලියාවට ගොඩ බැහැලා දවස් තුනකින් ඔස්ටේ‍්‍රලියාවේ ඉංජිනේරු ආයතනය මට වරලත් ඉංජිනේරු තත්වය සමග පූර්ණ සාමාජිකත්වය පිරිනමා තිබුණත් රැකියාවක් සොයාගැනීමේ බලවත් අභියෝගයක් මා ඉදිරියේ තිබුණා. මෙල්බනයෙදි මා සමග මිත‍්‍ර වූ තමන්ගේම ව්‍යාපාරයක් කරමින් හිටිය ඉංජිනේරුවෙක් මා ඔහුගෙ ව්‍යාපාරයට එක් කර ගත්තා අපනයන කළමණාකරු හැටියට. තනතුර එක්ස්පෝට් මැනේජර් වුණත් නාට්ටාමි වැඬේ සිට සියලූම වැඩ කරන්න අපට සිදුවුණා. ඒ සියල්ල කළේ සතුටින්. අපි මහන්සි වෙලා වැඩ කරලා ඒ ආයතනය ගොඩගත්තා.


ඒත් මේ මුලූ කාලයම මං හිටියෙ හිතේ සැඟවගත්ත කණගාටුවකින්. මං ආදරය කළ රට, මං ආදරය කළ අය, මට ආදරය කළ අය - ඒ සියල්ල හැරදමා විදෙස්ගතවන්නට වීමේ වේදනාවෙන් මං පීඩා විඳිමින් හිටියා. ඒක දරුණු පීඩනයක්. කාටවත් කියන්න බැරි හිතේ තදකරගත්ත වේදනාවක්. අද වුණත් මං ඒ වේදනාව විඳිනවා. ජීවිතයම සිනාවකින් වසාගත් වේදනාවක්.


එක්තරා දවසක මහ රැු දොළහට පමණ මම අපනයන භාණ්ඩ පුරවාගත් කබල් වෑන්රියක් පදවාගෙන මෙල්බන් නගරය හරහා එමින් සිටියා. තනිවම. එදා පසලොස්වක දවසක්. විශාල හඳක් මෙල්බන් නගරයට ඉහළ ආකාසේ පායලා තිබුණා. ඒ හඳ මගේ හිතේ විශාල පාලූවක් ඇති කලා. මං අද මේ දකින හඳ හෙට ලංකාවෙ මං ආදරය කළ අය දකිනවා ඇති නේද කියන හැඟීමක් මට ඇතිවුණා. හිතේ මොහොතකින් පද දෙකක් ලියැවුණා.


ලියන්නට හැකිවෙද කවක් සඳ මතේ
දකින්නට නුඹට හෙට කොළඹ ආකහේ


මං වාහනය පාරේ පැත්තක නවත්වා ඒ පද කඩදාසියක ලියාගත්තා.
පසුවදා මං ඒ කවිය සම්පූර්ණ කර පරිගණකයේ ලියා රාවයේ පද්ම තටාකයට  යැව්වා.


ඒ කවිය මං ලිව්වෙ අවුරුදු දහයකට විතර පස්සෙ. අවුරුදු දහයක්ම මං කිසිම නිර්මාණාත්මක දෙයක් ලියලා තිබුණෙ නැහැ. ලංකාවෙ කරමින් හිටිය රැුකියාවෙ වගකීම් නිසාත් විඳිමින් හිටිය යම් යම් පීඩාත් නිසා යමක් ලියැවුණේ හිතේ විතරයි. නිර්මාණ ජීවිතයේ අවුරුදු දහයක් අපතේ යමින් තිබුණා.


මං අවුරුද දහයකට පස්සෙ ලිව්ව කවිය රාවයේ පද්ම තටාකයේ ඒ සතියේ රන් පියුම ලෙස තෝරාගෙන අගැයීම් සටහනක් ලියා තිබෙනු දැකීමෙන් මා ලද ධෛර්යය වචනයෙන් කියන්න බැරි තරම්. රත්න ශ‍්‍රී විජේසිංහ සොඳුරු කවියාට මා ආදරය කරන්නේ ගෞරව කරන්නේ මා නැවත උපද්දවන්නට ඔහුගේ ඒ වචන සමත් වූ නිසයි. රත්න ශී‍්‍ර කියන්නෙ පරපුරක් හදපු නිර්මාණකාරයෙක්.


ඉන් පසු මං දිගටම රාවයේ පද්ම තටාකයට ලිව්වා. මගේ කවි කීප වතාවක්ම රන් පියුම ලෙස තෝරාගෙන තිබුණා.






රාවයේ පද්ම තටාකය කියන්නෙ බොහෝ කවීන් බිහි කළ මහා සාගරයක් වන් විශාල නිර්මාණ වපසරියක්. පද්ම තටාකයේ කවි, පොත් දෙකක් ලෙස නිකුත් වූ බව දැනගත්තෙ තිඹිරි ගෙ ෆේස්බුක් සටහනකින්. ඒ පොත් වල මගේ කවි තියෙනවද කියලා මං දන්නෙ නැහැ. නොතිබුණත් කමක් නැහැ.  ඒ කවි පොත් පිටවීම මට ලොකු සතුටක්.


Monday, November 20, 2017

තවත් ගමනක්

මාස තුනකට හතරකට කලින් අප හැර ගිය අපේ ප‍්‍රවීණ ගත්කරු ඞී බී කුරුප්පු මහත්තයා අවුරුද්දකට විතර කලින් දවසක මට දුරකතන ඇමතුමක් දුන්නා.


”ඔයා මේ පත්තර වලට කොටස් වශයෙන් කතා ලිවිල්ල නතර කරන්න  ඕනෙ” ඔහු කෙලින්ම කිව්වා. ”..මේ වැඩෙන් ඔයාගෙ සැබෑ ලිවිල්ල මගඇරිලා යනවා.. පත්තරවලට ලියන එක නවත්තලා වෙනම ලියන්න ගන්න  ඕනෙ”

මං අහගෙන හිටියා. උත්තරයක් දෙන්න ගියේ නැහැ. ඔහු දිගටම කතා කළා.

”... ඔයා ලේඛකයෙක් හැටියට ලොකු දුරක් යන්න හැකියාව තියෙන කෙනෙක්..”  ඔහු කිව්වා. මේ කතාව මෙයිට කලින් ඔහු මගේ පොත් එළිදැක්වීමක කතාවක් පවත්වන අතරෙදිත් කිව්වා.

”ඉස්සෙල්ලම අර ඉස්කෝලෙ කාලෙ පොතේ දෙවෙනි කොටස ලියන්න පටන් ගන්න” ඔහු ඒ ඉල්ලීමත් බොහෝ දවස් වල මගෙන් ඉල්ලා තිබුණා.


මට කියන්න  ඕනෙ දේ තිබුණා. ඒත් මං කිසිම දෙයක් කිව්වෙ නැහැ.


පත්තරයටකට ලියන නවකතාවකින් කරන්න පුලූවන් දේ සීමිතයි. ඒක නොදන්නෙ කව්ද? ඒත් මං කැමතියි ඒ ව්‍යායාමයට. හේතු ගොඩක් නිසා.

අපිත් අපේ තරුණ අවදියේ පත්තරවල කොටස් වශයෙන් පළවෙච්ච නවකතා කොයි තරම් ආදරෙන් කියෙව්වද? ඈත යුගයෙ කරුණාරත්න සපුතන්ත‍්‍රිගෙ "ගංගා සහ නිස්සංක" විතරක් නෙවෙයි මෑත යුගයේ උපුල් ශාන්ත සන්නස්ගලගෙ "නේත‍්‍රා" පවා මට මතක් වෙනවා..


අපි පොතක් මුද්‍රණය කළාම කීයෙන් කීදෙනෙක්ද ඒ පොත මිලට ගන්නෙ. අපට මහා විසාල සිවිල් බලයක් නැති නිසා අපි ගැන - අපි ලියන දේ ගැන - කතා කරන කෙනෙකුත් නැහැ.  ඕනෙ නම් පොත් දාහක් විකිණෙයි. කියවන ප‍්‍රමාණය දෙදාහක් තුන්දාහක් වෙයි. ඒත් පත්තරයක ලියන නවකතාවක් එක සතියකට අවම වශයෙන් තිස් හතළිස්දාහක්වත් කියවනවා. මිනිස්සු කියවන යමක් ලියන්න මං කැමතියි. මං ලියන යමකින් වැඩි පිරිසක් සතුටුවෙනවා දකින්න මං කැමතියි. එච්චරයි.


මං සතියකට විතර පස්සෙ කුරුප්පු අංකල්ට කතා කළා.


”අංකල් එදා කිව්ව දෙයට මං දැන් උත්තරයක් දෙන්න කැමතියි” මං කිව්වා.


”කියන්න” ඔහු කිව්වා.


”කුරුප්පු අංකල්.. මගේ හිතේ හීනයක් තිබ්බා.. ලෝකප‍්‍රකට ලේඛකයෙක් වෙන්න නෙවෙයි.. මට  ඕනෙ වුණා කරුණාසේන ජයලත් කෙනෙක් වෙන්න.. මට  ඕනෙ වුණා ජයසේන ජයකොඩි කෙනෙක් වෙන්න.. මට  ඕනෙ වුණා ජයකොඩි සෙනෙවිරත්න කෙනෙක් වෙන්න.. මං ඒ හීනය දිනාගෙන තියෙනවා.. ඒ සතුට මං විඳිනවා.. සමහරවිට මං හෙට උත්සාහ කරයි සයිමන් නවගත්තේගම කෙනෙක් වෙන්න.. ඒත් එයිට කලින් අද මං මේ සතුට විඳිමින් ඉන්නවා.. මිනිස්සු වැඩි දෙනෙක් කියවන හොඳ යමක් ලියන එක විතරයි අද දවසේ මගේ සතුට.. බහුශ‍්‍රැතයෙක් විදිහට පුම්බගෙන හුදකලාවෙ ඉන්නවට වඩා සාමාන්‍ය මිනිහෙක් හැටියට මිනිස්සු වැඩි පිරිසක් අතර ඉන්න මං කැමතියි”


කුරුප්පු අංකල් හිනාවුණා.


”ඒ උත්තරේ මට සෑහෙනවා” ඔහු කිව්වා.


”ජගත් ගේ පිලිතුර ඉතා අවංක එකකි” ඔහු පසුව ඔහුගේ ලිපියක ලිව්වා.


ප‍්‍රවීණ මාධ්‍යවේදී ගාමිණී සමරසිංහ ඔහු අලූතින් අරඹන ”චලන” සිනමා පුවත්පතට නවකතාවක් ලියන්නැයි කළ ආරාධනය මං බාරගත්තෙ සතුටින්. ඒ ලියන නවකතාව අපූරු සිත්තම් පෙළකින් වර්ණවත් කරන්නෙ මං කවදත් ආදරය කළ ජානක ඉලූක්කුඹුර කලාකරුවා වීම මගේ සතුට වැඩි කරනවා. විශ්ව සහ මහේෂිකා කියන තරුණ රංග ශිල්පියාත් ශිල්පිනියත් ඒ සිත්තම් වල පෙනී සිටීම තවත් සතුටක්.


ඉතින් මං ආයෙම පත්තරේකට නවකතාවක් ලියනවා. කුරුප්පු අංකල් මා සමග අමනාප නොවන බව මං දන්නවා. මොකද මං මේ දවස් වල ”ඉස්කෝලෙ කාලෙ” පොතේ දෙවෙනි කොටසත් ලියමින් ඉන්න නිසා.


මං ලියන දෙයකින් වැඩි පිරිසක් සතුටක් ලබනවා නම් මට ඒ ඇති. මං ඒ සතුට මාර විදිහට විඳිනවා...

Tuesday, November 7, 2017

ජයතිලක කම්මැල්ලවීර සූරීන්ගේ "චක‍්‍ර" කියවා ලියමි..



කම්මැල්ලවීර සූරීන්ගේ චක‍්‍ර නවකතාව නදී අපේ ගෙදරටම ගෙනැවිත් දී ගියේ පෙරේදා රැයේය. ඒ ත්‍යාගය මගේ සිතේ අපමණ සතුටක් ඇති කළ එකකි. පසුගිය දවස් දෙකේ රැ වැඩ කරන අතරේ පොත කියවා හමාර කළෙමි.


එක දිගට කියවා රස විඳින්නට හැකි චක‍්‍ර වෙනස්ම තේමාවක සිට ලියූවක් බව බැලූ බැල්මටම පෙනෙයි. පියා කවුදැයි නොදන්න දරුවකු ගේ කතාව කියන්නට කම්මැල්ලවීර මහතා පසුබිම් කරගන්නේ 1970 සිරිමා බණ්ඩාරනායකගේ රජය කාලයේ සිට හැත්තෑහතෙන් ඇරඹී වසර 17 ක් ගෙනගිය යූඑන්පී රජයේ අවසානය දක්වා කාලයයි. මේ කාලය තුළ දේශපාලනයේ මෙන්ම සමාජයේ වූ හැලහැප්පිලි සමගින් පැරණි වාමාංශික ව්‍යාපාරයේ ඇදවැටීමත් අනතුරුව බිහිවූ භීෂණ යුගයත් පිලිබඳවද ඔහු කතා කරයි. කැරලිකාරයන් අතින් තමා හදාවඩාගත් වාමාංශික නායකයා මරණයට පත්වීමෙන් පසු කතනායකයා ඔස්ටේ‍්‍රලියාවට පළා යාමත් ඉන්පසු ඔහු මුහුණ දෙන සිදුවීම් දාමයත් කම්මැල්ලවීර මහතා පාඨකයා වෙහෙස නොකරණ ශෛලියකින් ඉදිරිපත් කරයි.


කතාවේ අවසානයද අපූරුය. උතුරේ කැරලිකාරයන් අතින් සෙල්වා නම් වන ද්‍රවිඩ වාමාංශිකයා මරණයට පත්වීමත් දකුණේ කරළිකාරයන් අතින් මෙන්ඩිස් නම් වන සිංහල වාමාංශිකයා මරණයට පත්වීමත් නැවත නැවත කල්පනා කරන්නට වටිනා පසුබිමක් සකස් කරයි.



මාතලන් සිංහල චිත‍්‍රපටය තිරගතවූයේ 1955 දී ය. මදර් ඉන්ඩියා 1957 දී ය. කතානායකයා ඒ චිත‍්‍රපට දෙක නැරඹීම කතාව ගලායන කාලයට නොගැළපේ යයි මට දැනෙයි.



උතුරේ වේවා දකුණේ වේවා දේශපේ‍්‍රමී, දේශද්‍රෝහී, සමාජවාදී, ජනතාවාදී,  ,ලේබල යටතේ තොරොම්බල්වන තරුණ ජීවිත පිලිබඳව නැවත සිතන්නට පසුබිමක් "චක‍්‍ර" අපට සපයා දෙයි. විිවිධාකාර දේශපාලන උවමනාකම්වලට නැටවෙන් තරුණ පරපුර දෙස අනුකම්පාවෙන් බලන්නටත් උන් නටවන බලවේග දෙස චිවේචනාත්මක ඇසක් යොමු කරන්නටත් චක‍්‍ර අප පොළඹවන්නේ යයි මට සිතෙයි. එදා සිරිමා ගේ රජයට එරෙහිව දේශපාලනය ගැන මෙළෝ හසරක් නොදත් පාසල් ළමුන් වූ අප පාරට දක්කාගෙන ආ දේශපාලන බලවේගම අදත් පාසල් ළමුන් පාරවල දක්කන ආකාරය දකින විට චක‍්‍ර නවකතාවෙන් කතාකරන මේ දේශපාලනයේ සදාකාලික බව අපට පෙනෙයි.


පසු සටහන

ඔස්ටේ‍්‍රලියාවේ අවුරුදු 18ක් 19ක් සිංහල පත්තර කරන පත්තරකාරයකු බවට පත්ව සිටින මට අර කතානායකයාට හමුවන ඔස්ටේ‍්‍රලියාවේ පත්තරකාරයාගේ චරිතය හරහා කියවෙන සමහර කතා ගැන නම් සතුටක් ඇති නොවෙයි. ඔස්ටේ‍්‍රලියාවේ පළකෙරෙන කිසිම පත්තරයකට ඔස්ටේ‍්‍රලියා රජයෙන් සතපහක ආධාරයක් නොලැබෙන බව අවධාරණය කරන්නට කැමැත්තෙමි. නොමිලේ බෙදාදෙන මේ බොහෝ පත්තර දුවන්නේ ඒවා කරන මිනිස්සුන්ගේ ඇෙඟ් අමාරුවටය. නැත්නම් වෙනත්  ඕනෑ එපා කම් නිසා ය.

Wednesday, November 1, 2017

අපි නැවත වතාවක් මෙල්බන් ගුවන්විදුලිය සමස්ථ ඕස්ටේ‍්‍රලියාවේ හොඳම ජනවාර්ගික වැඩසටහන් අතරට ගෙනාවා

මෙයට වසර දෙකකට පෙර ගුවන්විදුලියේ සෙනසුරාදා උදෑසන සිංහල ගුවන්විදුලි වැඩසටහන මා බාරගන්නා විට එය තිබුණෙ කීපදෙනකු පමණක් අසන වැඩසටහනක් ලෙසයි. ඒ මොහොත මගේ හිතේ තිබුණෙ දැඩි අධිෂ්ඨානයක්.  ”මම කොහොම හරි මේක ගොඩ දානවා” කියන හැඟීම පමණයි මගේ හිතේ තිබුණෙ. ලොකු කමකට කියනවා නෙවෙයි. මට මා ගැන තියෙන්න දැඩි විශ්වාසයක්.

මම මුළින්ම මෙල්බන් ගුවන්විදුලියට සම්බන්ධ වුණේ 2000 අවුරුද්දෙ අසෝක සිල්වා සොයුරාගෙ නායකත්වයෙන් බිහිවුණ ගුවන්විදුලි කණඩායම සමගින්. එදත් අපි එතෙක් පැවති ගුවන්විදුලියේ පැහැදිලි වෙනසක් කළා. සෙනසුරාදා උදෑසන සිංහල වැඩසටහන පටන්ගත්තේ 2000 දි. ඉන්පස්සේ..... ඉන්පස්සේ.....ඉන්පස්සේ..... අවුරුදු දහයක් දොළහක් මගෙන් වැඩක්ගන්න තිබුණ අවස්ථාව පැහැර හැරියෙ කොහොමද?


මම වැඩකරන්න කැමති මනුස්සයෙක්. මට  ඕනෙ මගේ හැකියාවෙන් යමක් කරන්න. යමක් කරන්න තියෙන  ඕනෙ කම මට දරාගෙන ඉන්න බැහැ. ගුවන්විදුලියට මං ආසයි. ආදරෙයි. ඒ නිසයි තිසර නමින් ඔන්ලයින් ගුවන්විදුලියක් www.thisara.com පටන්ගත්තෙත්. අතින් වියදම් කරගෙන දැන් අවුරුදු පහකට වැඩි කාලයක් මම තිසර පවත්වාගෙන යනවා.

අවුරුදු දෙකකට පෙර සෙනසුරාදා ගුවන්විදුලි වැඩසටහන බාරගන්න කියලා ආරාධනාවක් ලැබුණ වෙලාවෙ අතීතය මත්තෙ හැපෙන්නෙ නැතිව අලූතින් ගමනක් යන්න මම හිතුවා.

මා ඉදිරියෙ තිබුණ ප‍්‍රධානම අභියෝගය සෙනසුරාදා උදේ ගුවන්විදුලියෙන් ඈත් වූ ශ‍්‍රාවක පිරිස නැවත ඇදගැනීම. ඔවුන් අවදි කිරීම. ඒ වෙනුවෙන් මං යම් ආකෘතියක් ගොඩනගා ගත්තා. මේ වැඩසටහනේ අපි ඉදිරිපත්කරනෙ අසන්නන්ගෙ හදවතට දැනෙන දේ විතරයි. ඒක අසන්නන්ට අල්ලලා ගියා.

www.shanidaa.com

මේ ගමන සාර්ථක කරගන්න උරදෙන්න තේජා කටුගම්පොළ එක්වීම මට මහත් ශක්තියක් වුණා. ඇගේ පළපුරුද්ද අපට විශාල ගැම්මක් දුන්නා. මේ සටහන ලියන අද උදේ මගේ සේවා ආයතනයේ සේවය කරන සුද්දෙක්  - සයිමන් - මට මෙහෙම කියනවා.

”මට උඹේ වැඩසටහනේ භාෂාව තේරෙන්නෙ නැති වුණාට ඒක කරන්නෙ උඹ නිසා මං සමහර වෙලාවට ඒක අහනවා. අර උඹත් එක්ක ඉන්න ගෑනු ළමයගෙ කටහඬට මං හරිම කැමතියි”

තේජාත් මාත් එකඟ වුණ ප‍්‍රතිපත්තියක් තියෙනවා. අපි දෙන්නම දැඩි ලෙස ඒ ප‍්‍රතිපත්තියේ ඉන්නවා. අපි මේ වැඩ සටහනේ මුල් තැන දෙන්නෙ වැඩසටහනට පමණයි. මෙතනදි තේජාටවත් මටවත් කැපී පෙනීමේ අවශ්‍යතාවක් නැහැ. වැඩසටහනට සාධාරණය කිරීම කියන කාරණයට පමණයි අපි මුල් තැන දෙන්නෙ. පුද්ගලික අජෙන්ඩා සහිතව අපට එක්වන අය අප සමග රැඳෙන්නෙ නැති බව අපි අත්දැකීමෙන් දන්නව.

අපි ගිය වසරෙ පළමුවතාවට සමස්ථ ඔස්ටේ‍්‍රලියාවේ සියලූම ජනවාර්ගික වැඩසටහන් අතරින් හොඳම වැඩසටහන තේරීමේ තරගයේ අවසන් වටයට ආවා. දැන් අපි දෙවන වතාවටත් මේ අවුරුද්දෙ ඒ තරගයේ අවසන් වටයට ඇවිත් තියෙනවා. අපේ සමාජයට අපට දෙන්න පුලුවන් දායාදය තමයි ඒ. 

”ඔන්න අපි ඔබේ ගුවන්විදුලි වැඩසටහන සමස්ථ  ඕස්ටේ‍්‍රලියාවේ හොඳම ජනවාර්ගික වැඩසටහන් අතරට ගෙනාවා”

හිතේ කුහක කමක් නැති ඔනෑම කෙනෙක් අප සමග සතුටුවන බව අපි දන්නවා.








































Tuesday, October 3, 2017

පොලිස් කතාවක්

පසුගිය සතිය පුරාම වරින් වර පොලීසිය පිළිබඳ විවිධ කතා අසමින් සිටියෙමි.  මෙයත් පොලිසිය පිළිබඳවම කතාවකි.  සිදුවුණේ ඈත අතීතයේදී ය.


මේ කියන යුගයේ මා පදිංචිව සිටියේ වැලිකඩ රාජගිරියේ පසුමල් පෙදෙසේ ය. මිරිහානේ පිහිටි එක්තරා ඉඩමක් විකිනීමෙන් ලද මුදලින් අපි සපුමල් පෙදෙසේ කාමර දෙකක් සාලයක් කුස්සියක් හා ගරාජයක් පමණක් තිබූ මේ කුඩා ගෙය මිලට ගත්තෙමු. මේ කියන යුගයේ මා මාර්ග සංවර්ධන අධිිකාරියේ සේවය කරමින් සිටි අතර රාජගිරියේ සිට  මරදනේ පිහිටි මගේ යාන්ත‍්‍රික කම්හලට යාම ඒමද ඉතා පහසු වූ බැවින් මේ නිවසට මම කැමති වීමි. මිරිහානේ පිහිටි මගේ ගෙදර කුලියට දීමෙන් අමතර ආදායමක් ලබාගැනීමට හැකිවීමද අපට සහනයක් විය.


මේ කුඩා නිවසට යාබදව තවත් ඒ සමානම නිවසක් තිබූ අතර එහි කිසිවකු පදිංචිව සිටියේ නැත. ඒ නිවසෙන් ඔබ්බේ වූයේ විශාල ගොඩනැගිල්ලක පශ්චිම භාගයයි.  ඒ විසල් ගොඩනැගිල්ල ප‍්‍රධාන පාරට මුහුණ ලා තිබුණ අතර අයිතිකරු ධනවත් වෙළෙන්දෙක් විය.

මේ ධනවතා තිස්ස දෙවේලේ "බුදු සරණයි" කියන හද්දා කපටියකු විය.

මගේ නිවසට යාබදව වසා ඇති නිවස මේ ධනවතා මිලට ගන්නේ එයින් ඔහුගේ විශාල ගොඩනැගිල්ලට ප‍්‍රවිශ්ඨ වන්නට තවත් මාර්ගයක් විවරවන බැවිනි.  එය මිලට ගෙන සති කීපයක් ඇවෑමෙන් ඔහු එය කඩා බිමට සමතලා කරන්නට පටන් ගත්තේ මගේ නිවසේ බිත්ති වලටද දැඩි ලෙස හානි කරමිනි. මගේ නිවසේ බිත්ති ඉරිතලා පුපුරා යාම නිසා දැඩි අවදානමක් මතුවිය. මා කීපවතාවක් අර වෙළෙන්දා හමු වී මේ ගැන කීවද ඔහු මගේ කීම් සතපහකටවත් මායිම් කළේ නැත.


ඉතින් නීතිගරුක පුරවැසියකු ලෙස මම පොලිසියේ පැමිණිල්ලක් කළෙමි.


පැමිණිල්ල අනුව මගේ නිවස පරීක්ෂා කරන්නට ආ පොලිස් නිලධාරීන් දෙදෙනා සිදුව ඇති හානිය ඇසින්ම දැක ගත්හ.


”මේක හරිම අපරාධයක්නෙ මහත්තයා.. අපි මේක ලොකු මහත්තයට රිපෝට් කරන්නම්” ඔවුහු කීහ.


පසුදා පොලිසියට එන ලෙස පොලිසියේ ස්ථානභාර නිලධාරියාගෙන් පනිවිඩයක් ලැබුණි. මම නියමිත වේලාවට පොලිසියට ගොස් ස්ථාන භාර නිලධාරියා හමුවීමි.


”මහත්තයට වෙලා තියෙන පාඩුව ගැන මට විස්තරයක් ලැබුණා. වැඬේ හරිම අසාධාරණයි තමයි.. මම පනිවිඩයක් යැව්වා ඔය කියන කෙනාට දැන් එන්න කියලා.. ආවාම අපි විභාග කරලා බලමු” ආගිය විස්තර ඇසීමෙන් පසු ඔහු කීවේ ය.


මද වේලාවකට පසුව අර කී වෙළෙන්දා පොලිස් ස්ථානාධිපතිගේ කාමරයට ඇතුල් වූයේ ය.


”ආ ( ....... නම...) මුදලාලි මහත්තයා.. මොකද අද මේ පැත්තෙ?” ස්ථානාධිපතිවරයා ඇසුවේ ය.

”මට එන්න කියලා පනිවිඩයක් එවලා තිබුණා.. ” ඔහු කීවේ ය.

”දෙයියෝ සාක්කි..  මුදලාලි මහත්තයගෙද මේ ගෙවල් කේස් එක” ස්ථානාධිපතිවරයා පුදුමයට පත්ව ඇසුවේ ය.

”මේකනෙ සර්.. මගේ ගේ කඩනකොට මේ මහත්තයගෙ ගෙයි පොඞ්ඩක් බිත්තියක් ඉරිතැලිලා ගියා.. මං කිව්වා  ඕව දුර දිග ගෙනියන්න  ඕනෙ නැහැ.. මං හදලා දෙන්නං කියලා.. කෙහෙද ඉතින් මේ මහත්තුරු  ඕව අහන එකක්යැ” මුදලාලි කියාගෙන ගියේ ය.

”ආ එහෙමනං ප‍්‍රශ්නයක් නැහැනෙ මහත්තයා” පොලිස් ස්ථානාධිපති ඒ කීවේ මට ය ”.. මේ මුදලාලි මහත්තයා ඉරිතැලිච්ච ඒව හදල දෙනවනං ප‍්‍රශ්නයක් නැහැනෙ”

”ඉරිතැලිච්ච තැන් උඩින් ප්ලාස්ටර් කරලා වැහුවට වැඩක් වෙන්නෙ නැහැ.. ඒ බිත්ති කොයි වෙලේ හරි කඩා වැටෙයි” මම කීවෙමි.

” ඕකනෙ සර් ප‍්‍රශ්නෙ.. මං මෙච්චර සාධාරන විදිහට ප‍්‍රශ්නෙ විසඳනකොට මේ මහත්තුරු ඒක පිලිගන්නෙ නැහැනෙ.. කොහොමත් මේව පරණ ගෙවල්නෙ සර්.. බිත්ති හයිය නැහැ තමයි..” මුදලාලි කියයි.


මුදලාලි තව තවත් දේ කියයි. පොලිස් නිලධාරියා ඒ සියල්ල අනුමත කරමින් මට උපදෙස් දෙයි. දැන් මා පැමිණිළිකාරයා නොව විත්තිකාරයා බවට පත්ව ඇති සැටියකි.


”මහත්තයා මේ දැන් මේ මුදලාලි කියන විදිහට එයා මේ බිත්ති රෙපයාර් කරලා දෙයි.. ඒක සාධාරණයිනෙ.. දැන් මං මේ මුදලාලිට කියන්නං මහත්තයා එක්ක කතා කරගෙන ඒ රෙපයාර් එක කරදෙන්න කියලා” ස්තානාධිපතිවරයා අවසාන නිගමනය දුන්නේ ය. ඔහුට ඉක්මණින් මේ කතාව අවසන් කරන්නට අවශ්‍යව ඇති බව මට දැනෙයි.


”ඉතින් ඉතින් මුදලාලි.. මේ සැරෙත් අපේ අවුරුදු උත්සවේට ස්පොන්සර්ෂිප් එක දෙනවා නේද?” මම කාමරයෙන් පිටව එද්දී ස්ථානාධිපතිවරයා අසනු ඇසුනි.


”මොනව අහනවද සර්.. අපි කවදාවත් ඒ වගේ වැඩ වලට පස්සට යන්නැහැනෙ” මුදලාලිගේ පිළිතුරද ඇසුණි.


මම කලකිරීමෙන්ම මගේ වාහනය වෙත ගියෙමි. මුදලාලි මා පසුපසින් පැමිණ වාහනය අසළ දී නැවතුණේ ය.


”මේ රටේ වැඩ කෙරෙන විදිහක් තියෙනවා මහත්තයා.. ඔයාලගෙ උගත් මොළේට ඒව දැනෙන්නෙ නෑ.. දැන්වත් ඒක තේරුම් ගන්න” ඔහු කී්වේ ය.


පොලිසියෙන් පිට වන විටම මම ඒ බව තේරුම් ගෙන සිටියෙමි.